Kar Beyazı Altında Çıldır Gölü

IMG_9232

b-328319-çıldır_haritası19-22 Şubat tarihleri arasında gerçekleştirdiğimiz Kars ve çevresi gezisinin heyecanla beklediğim bir başka bölümü Çıldır Gölü gezisiydi. İstanbul’u esir alan yoğun kar, İstanbul’dan Kars’a olan uçak yolculuğumuzun bir gün ötelenmesine neden olunca programdan kayıplar oldu tabii ki.. Çıldır Gölüne sabah hareket edip, erken saatlerde ve tüm gün orada olacağımıza, öğle sonrası saat 15:00 gibi ancak orada olabildik.

Bizi hava alanında karşılayan Nar Gezi ekibi ile Kars iline 81 km uzaklıkta olan Çıldır Gölüne doğru hareket ettik. Yollar cam gibi buz ama şoförler o kadar usta ki ne bir kayma ne bir tehlike yaşadık. Şoföre arabasında “çivili kar lastiği mi var?” diye sorduğumda yüzünde muzip bir ifade belirdi. Bizim İstanbul’da araçlarımızda olup da yollarda perişan olduğumuz kış lastiği, onlar için çivili lastik gibiydi.

Van Gölünden sonra Doğu Anadolu’nun en büyük ve tatlı su gölü olan Çıldır Gölünün toplam alanı 123 km2. Akbaba ve Kısır dağları arasındaki tektonik bir çöküntünün içinde yer alıyor.  En derin yeri 40 metreleri bulabiliyormuş. Göl çevredeki dağlardan akan yüzey suları ve çok sayıda pınarla besleniyor. Göl, Ermenistan ve Türkiye arasındaki sınırı oluşturan Arpaçay’ın bir kolu olan Telek Çayı yoluyla boşalıyor. Çıldır Gölü Türkiye’deki en yüksek rakımda bulunan göl değil (Türkiye’deki en yüksekte bulunan göl Ağrı ili sınırları içinde Aras Dağları üzerindeki Balık Gölü, 2241 rakımda) ama 1941 metre rakımda bulunması ile yüksekte bulunan doğal göller arasında.

IMG_9194

Şoförümüz bize Çıldır Gölünün solumuzda başladığını söylediğinde inanasımız pek gelmedi. Göl nerede toprak nerede pek belli olmadan, göz alabildiğine bir beyaz örtü altında kalmıştı Çıldır Gölü. Göl Aralık ayından itibaren donmaya başlıyormuş ve Mart ayı sonuna kadar da bu halde kalıyormuş. Buzun kalınlığı 50 cm’e kadar ulaşabiliyormuş.

IMG_9241

IMG_9201Araç Atalay adlı bir restorana varınca durdu ve bir gün gecikmeli de olsa gezi grubunun diğer üyeleri ile buluşuldu. Daha sonra ise hiç vakit kaybetmeden, büyük bir heyecanla beklediğim, gölden balık tutan köylüleri izlemeye gittik. Kars’a gitmeden önce Çıldır Gölü ile ilgili yazılarda geçen ve duymayı umduğum gölün altından gelen ve gümbürtüye benzeyen sesi duyamadık. Havada öyle bir soğuk, öyle bir rüzgar var ki donmuş gölden gelen bu sesi duymak, bu sesi ayırt etmek mümkün olmadı. Bu ses boş bir şişenin ağzını üfleyince çıkan sese benziyormuş. Balıkçılar, bunun, buzun altında sıkışan havanın sesi olduğunu söylüyorlar. Bu ses, göl buz tutmaya başladığında, özellikle de geceleri, “boğa böğürüyor” izlenimi verirmiş. Bu sesi duyabilmeyi çok isterdim doğrusu. Bir de göl ilk donmaya başladığında, buzun üzerini de kar tutmadan önce, pırıl pırıl buz üstünde yürüyüş yapabiliyormuşsunuz.  Bu gölün donma sesini duymak ve gölü kaplayan berrak buzun üzerinde göle düşecekmişim hissini yaşamak için Çıldır Gölüne tekrar gelmeyi isterim doğrusu.
Tesisin dışında 2 adet boncuklarla süslü alınlığı ve kuyruklarına bağlanmış çiçek desenli tokası ile kızak arabaları bekliyordu ama bizim gibi İstanbul zede olup geç gelenler bu aktiviteyi kaçırdılar. Bu aktivite için istenen para 25 TL.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

IMG_9273Tesisten yaklaşık 100 metre kadar ötede bulunan ve buza açılan 50-100 cm çaplı bir deliğe doğru yürüdük. Burada buz tutmuş balık eskimo usulü ile tutuluyor. Buz tutmuş göle 100 metre aralıklarla 2 adet delik açılıyor ve ağ sallanıyor. Bir süre sonra ise bu deliklerin bir tarafına doğru ağ çekiliyor. Şansımıza ağda 6-7 adet balık vardı. Bu gölden ağırlıklı olarak aynalı sazan, sarı balık dedikleri balıklar çıkıyor.
Hava artık  kararmaya başlayınca tesise dönüp yemek için masalarda yerimizi aldık. Bildiğiniz salaş lokanta dediğimiz türden bir yer burası. Ancak sofraya getirilen balıkların lezzeti bir başka olaydı. Tabaklara konan balığa baksan bir şeye benzemiyordu ama lezzeti muhteşemdi.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Yemek sonrasında ise güzel sesi ile bir vatandaşımızın bağlama çalmasını dinleyip, soba başında demli çaylarımızı içtik. Suyundan mıdır, çayından mıdır bilmem ama Kars gezimiz sırasında içtiğimiz çaylar çok güzellerdi.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Evet sevgili Gezginler; Çıldır Gölü yılın bu mevsimi çok güzel oluyor diyorlardı. Gittim, gördüm ve onaylıyorum..

Çıldır Gölü yılın bu mevsimi insanı kendine aşık ediyor..

Gezekalın..

Dr Ümit Kuru

26.02.2015 Saat 21:19

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Bir Geleneğe Tanıklık Etmek: Hasbey Köyü’nde Cirit

IMG_0295

2015 Yılı Şubat ayında yapacağımız Kars-Sarıkamış gezimizin planlama aşamasında, Nar Gezi Tur Şirketi sahiplerinden sevgili Aykut ve Reyhan, gezinin bir bölümüne cirit müsabakası izlemeyi aktivite olarak ekleyebileceklerini söylediklerinde çok heyecanlanmış ve düşünmeksizin kabul etmiştim. Sadece televizyonlarda gördüğüm cirit sporunun en özgün haliyle iyi bir örneğini izleme şansımız olacaktı. Bu gösteriye şahit olmak ve Hasbey Köyü’nün o muhteşem insanları ile tanışmak o kadar özel ve güzeldi ki, Kars-Sarıkamış gezi yazımı yazarken bu bölümün ayrı ve ilk olarak yazılması gerektiğine karar verdim. Kars gezisi yapacaklar için önerim şu olur; Bu bölüm olmadan yaptığınız Kars ve çevresi geziniz mutlaka eksik olacaktır. Aman! Bu bölümü lütfen atlamayın ve programınıza mutlaka alın…

IMG_9681

Hasbey Köyü, Kars İlimize 53 km uzaklıkta 170 haneli bir köyümüz. Köye 23 km uzaklıktaki Selim İlçesine bağlı. Bu şirin beldeye karlar altında bir yolu takip ederek ama son derece güzel ve güneşli bir havada, bir pazar günü vardık. İki minibüsü dolduran 26 kişilik gezgin grubumuzu, köyün çocukları başta olmak üzere, Hasbey Köyü insanları karşıladı. Sahte olmayan, karşılıklı sıcak duyguları hissedebiliyorduk. “Burada bulunmak hem bizim, hem de Hasbey Köyü insanları için önemli” diye düşündüm bir an.

Bir kısım köy halkı bizimle konuşurken, bir kısımında bir koşturmaca göze çarpıyordu. Sonradan bu koşturmacanın bize cirit alanı kenarında kahvaltı masası hazırlamak nedeni ile olduğunu öğrendik. Kars’ta oteldeki kahvaltı masasından yeni kalktığımızdan, bir çayla yetinmeye olan niyetimiz, sofranın güzelliği ve doğallığı karşısında çabuk bozuldu. Bir süre sonra tüm ekip kahvaltı masasında yerini almış ve bizim için hazırlanan kahvaltılıkları yemeye başlamıştık. Bu arada beşer kişilik takımlardan oluşan cirit ekibi de son hazırlıklarını yapıyor ve sahada atlarını ısındırıyorlardı.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Bu bölümde “cirit” ile ilgili bazı temel bilgileri vermek uygun olacaktır. Cirit, at üzerinde bulunan iki takım yarışmacılarının birbirlerine belli kurallara göre değnek (cirit, çavgan da deniyor) atarak oynadıkları bir oyun. Orta Asya kökenli olan cirit oyunu, göç eden halklarla birlikte Anadolu’ya gelmiş. Eskiden askerlerin barış zamanında savunma ve saldırı yeteneklerini muhafaza ederek geliştirmek, sefer anında ise askerleri coşturarak aşka getirmek için cirit oyunları düzenlenirmiş.   Anadolu ‘da 11-16. yüzyıllarda bir savaş oyunu olarak oynanan cirit, sonraki dönemlerde özellikle 19. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu ülkesi ve sarayında en büyük gösteri sporu olmuş. Müsabakalarda yaşanan hayati tehlike nedeniyle II. Mahmut döneminde bu oyunun oynanması yasaklanmış, daha sonra tekrar bir gösteri oyunu olarak Anadolu ‘da oynanmaya başlanmış.

Bir zamanlar Sultanahmet’de bulunan Atmeydanı’nda çok çekişmeli müsabakalar yapılırmış. Günümüzün Galatasaray, Beşiktaş futbol takımları gibi,  Lahanacılar, Bamyacılar adlı cirit takımları varmış ve onların aralarındaki rekabet meşhurmuş.  Tarihimizde kulüpleri için şiirler yazıp, zafer anıtları diktiren padişahlar bile var: IMG_9984Osmanlı padişahı 3. Selim’in Lahanacılar için yazdığı şiirin ilk mısraları:

İki kalas bir heves

Benim güzel Lahanam…                                                  

Dizilmez yüz bin ipliğe bamya gibi

Aslandır o arabayla gezer lahana

Hiçbir zevk, mutluluk, anlaşıldı olmazmış onsuz

Olur mu helva söyleşileri, olmasa lahana

Lâyıktır ona İLHAMİ, ne türlü övgüler yazsa

Lahana Lahana Lahanacım

Şiirdeki İlhami, 3. Selim’in kendisidir. Şiirde adı geçen lahana’da Osmanlı döneminde ilk kurulan spor takımlarından birinin adıdır. Lahana 2. Murat döneminde kurulan iki spor takımından biridir. Diğerinin adı da 3. Selim’in şiirinde aşağıladığı Bamya’dır. ( ayrıntılı tarihsel bilgi için kaynak http://www.avrasyasporbirligi.com/using/extensions/components/content-component/article-category-list/78-cirit/77-cirit.html )

Bir takım oyunu olan ciritte amaç, at üzerindeki binicileri hedefleyip değnekleri isabet ettirmek. Cirit adı verilen değnekler, mızrak biçiminde ekseriya kuru meşe veya soyulmuş hurma dalından yapılıyormuş.

IMG_0194

Cirit oyununda iki takım bulunuyor. Bu takımlar 70 ilâ 120 metre genişliğindeki bir alanda karşılıklı olarak ve alanın en gerisinde 6-12 arasında değişen sayıda ciritci olmak üzere diziliyorlar. Oyunu yönetecek bir hakem de bulunuyor. İki tarafın birinden bir atlı öne fırlıyor, karşı dizinin önüne 30-40 metre kadar yaklaşıyor. Karşı tarafın oyuncularından birisinin adını seslenerek meydana davet edip, sağ elindeki ciriti ona doğru savuruyor. Sonra geri dönüp, atını kendi dizisine doğru mahmuzluyor. Karşı tarafın davet edilen oyuncusu hızla onu takibe başlıyor ve elindeki ciriti geri dönüp kaçan karşı taraf elemanına fırlatıyor. Bu kez ilk oyuncunun çıktığı sıradan diğer bir cirit oyuncusu onu karşılıyor. İkinci diziden çıkan, sırasındaki yerini almak için süratle yerine dönmeye çalışıyor. Bu defa rakibi onu kovalıyor ve ciritini ona doğru isabet ettirmek amacı ile fırlatıyor. Oyun böylece sürüyor. Cirit isabet ettiren ciritçi takımına sayı kazandırıyor. Eğer ciritçi attığı ciriti rakibine değil de ata isabet ettirmişse sayı kaybediyor.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Ciritçi karşı taraf oyuncusundan kendisini sakınmak için çeşitli hareketler yapıp, atın sağına soluna, karnının altına, boynuna doğru yatıyor. Bunlarda oyunun güzel görsel tarafları oluyor. Ciritte hiçbir spor müsabakasında bulunmayan rakibi bağışlama, affetme şeklinde bir davranış da var. Hasmının önünü kesip, ona ciritle vurma imkânı varken vurmayıp bağışlayan sporcu, puan kazanıyor. Vurma imkânı yüzde yüz mevcut iken, o anda zayıf düşene vurmayı zûl kabul ederek bağışlama yolunun seçilmesi, ciritin asaletine yakışan bir tavırmış. Yani savaşçı ruh ve asalet yan yana bu oyunda.

Cirit Oyunu, daha 40-50 yıl öncesine değin Anadolu’da yaygın bir oyun olduğu halde son yıllarda sadece Balıkesir, Söğüt, Konya, Kars, Erzurum ve Bayburt yörelerinde yaşamaya devam etmiş. Bugünlerde bu atlı sporu canlandırmak için çeşitli çalışmalar var ve Türkiye’de 13 ilde 80’e yakın cirit kulübü sayısına ulaşılabilmiş.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Bizim grubumuz işte bu geleneksel spor dalına, Hasbey Köyü ve civarının cirit takımının antrenmanı ve 5’er kişilik iki takımının kısa bir karşılaşması ile şahitlik etti.

IMG_0216Eminim tüm grubumuzun ortak fikridir ki Hasbey Köyü’nde yaşadığımız bu anlar gezinin en değerli ve en unutulmaz bölümüydü. Pırıl pırıl güneşli bir havada, çok özel bir olay yaşadık. Anadolu’nun hep anlatılan ama görme sıklığımızın günümüzde iyice azaldığı meşhur misafirseverliğini, insanlığını unutmamış Hasbey köylülerinde tekrar görüp umutlandık. Gezi sonunda cirit ekibi ve köy halkının bir bölümü ile ortak fotoğraf çektirip, gezimizin Sarıkamış bölümü için yollara düştük. Buraya daha fazla zaman ayırmayı arzu ederdim.

Bu geziyi organize eden Nar Gezi ve bizi en güzel şekilde ağırlayan Hasbey Köyü halkına tekrar teşekkür ederim.

IMG_0590

Evet, siz Sanal Gezgin arkadaşlarım; Kars ve civarına yolunuz düşerse Hasbey Köyündeki bu olaya siz de şahit olun derim..

Gezekalın..

Dr Ümit Kuru

25.02.2015 Saat 00:24

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Kenya’da Safari; Silahımız Fotoğraf Makinelerimizdi: 6-7. Gün-Masai Mara Rezerv Alanı/Dönüş

IMG_9084

Sıkı bir uyku sonrası ertesi gün, bu sefer sabah erken saatlerde, bir daha safariye çıktık. Moralimiz bozuk! Foto safariden kedigilleri görüntüleyemeden dönecek miyiz ne?

Bu sefer farklı bir rotayı takip ettik. Ama ortalık hayvan kaynamakla birlikte, aslan-leopar kıtlığı var sanki! Ortalıkta leşler var, belli ki bir yerlerdeler ama biz onları bulamıyoruz.

IMG_8616

En sonunda “aslan görüldü” müjdeli haberini alıp, kısa sürede ulaştığımız kalabalık jeep grubunun arasında yerimizi aldık. Ama yerimiz hem ışık açısından ve hem de aslanı görmek açısından uygun değil. Aslanın bizim tarafa doğru yürüyüşe geçmesini dileyip, beklemeye başladık. Hey Aslanım be! Sonunda bizim tarafa doğru salına salına yürümeye başladı. Kendine güveni, duruşu, yürüyüşündeki asalet ile ormanın ve savananın tek hakimi olduğunu gösterdi. Beş büyüklerin bir tanesini daha fotoğraf karelerimiz arasına hapsetmeyi sonunda başardık.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Aslanı bulduk ve bir gayret leopar peşine düştük ama maalesef ne bugün ne de ertesi gün leoparı görmek mümkün olmadı. Yani “beş büyükleri” tamamlayamadık. Diğer araçtaki arkadaşlar leoparı şöyle bir göz ucu ile görebilmişler ama net bir fotosu olanımız yok.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

IMG_8796Aslanı görmenin verdiği rahatlıkla Masai Köyü ziyaretine gittik. Köyün şefi olduğu söylenen kişi ile tanışıp bir program dahilinde gezimizi yaptık. Hemen söyleyeyim ki bu köy gezisi yapılmaz ve bu insanlarla tanışmaz, onların yaşamlarına tanık olmazsanız, Kenya’da safari yaptım diyemezsiniz.

Kenya’da 42 kabile var. Bunlardan popülasyon olarak 20. sıralarda yer alan Masai Kabilesinin ünü en fazla. Diğer tüm kabileler geleneksel giysi ve yaşam tarzlarını terk ederken, onların bunları sürdürmeye devam etmesi onları popüler hale getiriyor. Masai insanları hem Kenya ve hem de Tanzanya’ya dağılmış durumdalar ve sayılarının 900.000 civarında olduğu kabul ediliyor.

Yarı göçebe ve savaşçı bir kabile olan Masai yerlilerini, cesaretlerinin simgesi olan kırmızı renkli, ekoseli bir kumaşa bürünmeleri ile kolayca tanıyabilirsiniz. Masai halkı çok ince ve uzun bir ırk. Ayaklarına araba lastiğinden yapılma sandaletler giyiyorlar dendi ama ben pek benzetemedim. Ataerkil bir aile yapıları var. Erkeklerin ellerinde güvenlik amaçlı kullandıkları, aynı zamanda güçlerinin de simgesi olan asaya benzeyen sopalar var. Hem kadın ve hem de erkekler pek süslüler. Kulaklarının dış kepçesinde büyük bir delik açılmış. Bazılarının dış kulaklarında bayağı bir yırtık var. Buraya takı veya obje yerleştiriyorlar.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

IMG_9019Masailerde bebek 3 aylık olana kadar tam olarak adamdan sayılmıyormuş. Bir Masai’nin yaşamının sona ermesi durumunda tören yapılmıyor. Cesedin toprağa zarar vereceği düşüncesiyle toprağa verme işlemi sadece büyük şefler için yapılıyor. Genellikle ceset köyün dışında leşçillere terk ediliyormuş.

Masai kadınları yuvarlak şekilli bir demiri iyice kızdırarak 3 yasına gelen çocuklarının yüzlerini dağlıyorlar. Yüzlerindeki o yuvarlak kızgın demir izi onların Masai Kabilesi üyesi olduklarının bir diğer göstergesi. Masai halkının çoğu Hıristiyanlığı kabul etmiş. Erkek, kız tüm çocuklar ergenlik çağına girmeden sünnet ettiriliyor. Erkek çocukları sünnet edilmeden iki gün önce saçları kazınıyor. Eski dönemlerde erkek çocukları sünnet ettirilmeden önce büyüdüklerini kanıtlamak için aslan avına çıkarlarmış. Aslan popülâsyonunun tehlike altında olması dolayısıyla Doğu Afrika’daki ülkeler aslan avını nihayet yasakladılar. Erkek çocukları köyün hayvanlarından sorumluyken, kız çocukları da ev işleriyle ilgileniyorlar, evde annelerine yardım ediyorlar. Hepsinin ortak dili Swahili, çoğunluğu İngilizce konuşuyor.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Masai kulübeleri biri ebeveyn odası, diğeri mutfakla çocukların yatağının bulunduğu oda olmak üzere iki kısımdan oluşuyor. Elektrik yok, su yok. Çok uzaklardan bidonlarla su taşıma görevi kadınların görevi sayılıyor.

IMG_9059

Ziyaretimiz de önce köyün Masai erkekleri yan yana gelip geleneksel danslarını yaptılar. Danslarda bir özellik yok ama sıçramaları çok yükseklere yapabiliyorlar. Bize kibritsiz, çakmaksız ateş yakmanın nasıl olduğunu gösterdiler. Daha sonra da takı yapan kadınların, nasıl takı yaptıklarını gördük.

IMG_9115

IMG_9039Köyün ortak ahırını gezdik. Sonra da köye girdik. Köyde avcı hayvanlardan korunmak için çitler yapılmış. Evler kerpiçten yapılma. Gruplar halinde evlerini gezdik. Evlerin hemen girişinde hayvanlar için küçük bir odacık var. Evde ışık filan yok tabii ki. Gözlerimizin karanlığa alışması zaman aldı. Orta bölüm mutfak, ortada küçük ateş yanıyor. Taburelere oturduk. Sol tarafımızda anne ve babanın kaldığı oda, diğer tarafta ise çocukların odası. 10 cm² var yok, küçük bir pencere deliği var. Deliğin küçük olmasının nedeni sivrisineklerden korunmakmış. Evin içinde dikkatimi çeken en önemli şeyde orta boy bir bidon oldu. Ne olduğunu sorduğumda ev yapımı bira olduğunu söylediler ve iyi bir misafirperverlik örneği ile “içmek ister misin?” diye sordular. “Kalsın, teşekkür ederim” dedim! Daha evden çıkmadan satışlar başladı. Bir aslan dişi olduğunu iddia ettikleri dişi satabileceklerini söylediler. O da beni bozacağından, kabul etmedim.

Sonrasında ise Masai kadınlarının oynadıkları bir gösteriyi izledik. Daha sonra da köyün arkasında oldukça profesyonel şekilde düzenlenmiş pazarlarından alışveriş yaptık. Naime her zamanki gibi çocuklarla meşguldü. Hepsi sıraya girip “uçtu uçtu” oynamak için bekleştiler. Hepimiz bu deneyimi yaşamaktan mutlu olduk.

IMG_9083

Öğle yemeği için tesise geri döndük. Öğeden sonra ise tekrar bir safari yaptık.

Akşam yemekte herkes mutlu mesut, yaşadıklarını anlattı. Teoman arkadaşımın çektiği nefis fotoğraflardan bir kısım örnek seyrettik.

Ertesi gün erkenden kalktık. Çünkü hala Leoparı göremedik. Bir umut görürüz diye bu sefer sabahın çok erken bir saatinde yollara düştük. Hava serin. Gazellere son bakışlarımız artık bunlar. Ne de güzel hayvanlar! Çakallar sabah paylarına bir av düşer mi diye dolaşıyorlar. Çakalların Thomson gazellerini avlayabildiklerini öğrenince şaşırıyorum.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Leopar göremeyeceğimiz artık kesinleşti. Sağlık olsun derken bizim Jimmy gaza bastı. “Helal Jimmy sana! Leoparı buldu” diye düşündük. Jeeplerin toplandığı yere gidince gözlerim faltaşı gibi oldu. Bir erkek aslan, yeni avladıkları bir wildebeest ile kendine bir güzel ziyafet çekiyordu. “Tamam! Buna da razıyız!” dedim kendime… İki tane aslanı avlarını yerken fotoğraflama şansımız oldu. Daha ne isteriz.

IMG_9347

Otele dönüp son öğle yemeğimizi yedikten sonra yola düştük. Yüz kilometrelik berbat yol, bu sefer bizi pek zorlamadı. Yol boyu gördüğümüz zürafalar sanki bize “hoşça kalın” der gibiydiler. Esas biz size teşekkür ederiz. Bizi doğanızda ağırladınız.

Nairobiye varmadan önce bir yerde yemek için durduk. Nairobi’nin dış mahalleleri çay ve kahve bahçeleri dolu. İngilizlerin bu huylarını seviyorum. Nereden geçtilerse ve iklim de uygunsa hemen çay bahçeleri bitiveriyor.


IMG_9457

IMG_9455Nairobi’yi gezmedik ve belki bu şehre kötü ünü nedeni ile haksızlık ettik. Ama “Village Market” adlı bir alışveriş merkezini gezip, hem Kenya’nın başka bir yüzünü gördük ve hem de alışverişimiz yaptık. Burası her türlü hediyelik ve hatıra eşyalarınızı alabileceğiniz bir yer fiyatları da çok makul.

Son yemeğimizi çok özel bir yerde, Carnivore adlı bir restorantta yedik. Burası timsah etinden devekuşu etine, sığırdan domuz etine kadar her türlü eti test edebileceğiniz bir yer. Ortam çok güzel. Önce Dawa adlı (rom, şeker veya bal, limon ve buz küplerinden yapılan) bir içki alabiliyorsunuz. Tavsiye ederim. Sonrasında, “pes artık” anlamında işaret bayrağını indirene kadar, şişlerle gelen et çeşitlerini yedik . Hemen söyleyeyim timsah eti matah bir şey değil!

Gecenin, sabaha iyice yaklaştığı bir saatte uçağımız bizi ülkemize ve evimize götürdü.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Evet Sanal Gezgin Arkadaşlarım benim; bir gezimin ardından daha, üşenmeden, bencillik yapmadan ne gördüysem ve ne öğrendiysem aktarmak ve çektiğim kareleri sizlere göstermek suretiyle paylaşımda bulundum. Bu sefer ki konu Kenya idi. Allah Baba sağlık verdikçe para ve zaman ikilisini yan yana getire bildikçe gezmeye devam. Gezdikçe kendimi bir hikayeci gibi hissetmeye başladım. Hikayemin sonunu da 3 elma hikayesi ile bitirelim bari;

Gökten 3 elma düştü.. Birisi bana, ikisi siz takip edenlere olsun..

Gezekalın

Dr Ümit Kuru

İlk yayın tarihi 04.09.2012 Saat 23:03

Gözden geçirilmiş son yayın tarih, 11.02.2015 Saat 22:25

Kenya’da Safari; Silahımız Fotoğraf Makinelerimizdi: 5. Gün-Masai Mara Rezerv Bölgesi

IMG_8309

_46378128_kenya_mau01_466Masai Mara Rezerv Bölgesi Kenya’nın en geniş rezerv bölgesi olup, Tanzanya sınırları içerisinde yer alan Serengeti Ulusal Parkı ile devamiyeti var. Her yıl Temmuz-Eylül ayları arasında, Serengeti’den yaklaşık 2 milyon hayvanın buraya göçü oluyor. Göç eden hayvanların, 395 Km uzunlukta olan ve dağlardan doğup, Viktoria Gölüne boşalan Mara Nehrinden geçişleri sırasında timsahlar tarafından avlanmasını eminim çoğu kişi belgesellerden izlemiştir.

Masai Mara’da yerel dilde ‘Benekli Bölge’ anlamına gelir. Benekli bölge adı sadece Leopar, Çita ve Sırtlan gibi hayvanların derilerindeki beneklerinden değil aynı zamanda göz alabildiğine düz otlak alanlar arasına serpiştirilmiş gibi duran akasya ağaçları, tepeler ve su kenarlarındaki vaha gibi ağaçlık alanları da anlatmak için verilmiş olsa gerek. Masai Mara Rezerv Bölgesi yaklaşık 1500 km²’lik bir bölgeyi kaplıyor. Masai Mara Büyük Kedigillerin en çok bulunduğu bir alan. Gerçi biz Kenya da geçirdiğimiz şu ana kadar geçen zaman diliminde değil Aslan, Leopar, Çita gibi büyük kedigiller, küçüklerini bile göremedik.

Bu sefer erken kalkmadık. Bir gün önce yoldaki eziyet bizi biraz geç yola çıkmaya itti. Kaldığımız otel (lodge) Rezerv alanı içinde bulunuyor. Masai Mara Rezerv alanı içinde çok sayıda rota var. Biz bugünün tamamını burayı gezmeye ayırdık yani öğle yemeği için bile dönmeyeceğiz. Kutular içine konmuş olan sandviç tarzı öğle yemeğimiz alıp safarimize başladık.

IMG_8089

Safariye geç (saat 09:00) başlamış olduk. Doğrusu burada kabahat bizde oldu, çünkü biraz geç başlayalım diye Teoman’a baskıyı biz yaptık. Ancak aklınızda olsun, ne kadar yorgun olursanız olun ve nerede safariye çıkacaksanız çıkın, mutlaka erkenden başlayın. Çünkü etoburlar işlerini sabah erkenden bitiriveriyorlar ve daha sonrasında dinlenmek için ağaçlık bir alan arayıp, orada dinlenmeye başlıyorlar.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Şansımıza turun daha ilk saatlerinde beslenme işini halletmiş ve ağaçlık bir alan arayan bir çift çitaya rastladık. Karınları şiş ve yanaklarında yeni yedikleri avın kanları olduğu bir halde çevresini saran jeeplere hiç aldırmadan ağır ve kendinden emin adımlarla ağaçlık bir alan arıyorlardı. Biraz ilerde avladıkları hayvandan geri kalanları yemeğe çalışan akbaba sürüsü dikkatimizi çekti. Aslan, Leopar, Çita gibi hayvanlar, avladıkları hayvanların sadece but, karaciğer ve kalp tarzı yerlerini yiyip, gerisini bırakırlarmış. Ama kalan av doğada hiç ziyan olmuyor. Akbabalar ve sırtlanlar tüm iç organlarını yiyip geriye sadece deri, kafatası ve toynaklarını bırakıyorlar. Civarda bol miktarda kafatası görülüyor zaten. Daha da arta kalanlar ise böceklerin işi. Yani doğada canlılar sadece ihtiyaçları kadar avlanıyorlar ve hiçbir parçada ziyan edilmiyor. Zevkine ve ihtiyaç fazlası hayvan öldürme biz insanlara mahsus galiba.

IMG_8183

Hayvanlar içinde en hızlısı Çitalar ve saatte 115 km hıza, çok kısa bir zaman dilimi içinde ulaşabiliyorlar. Anatomileri diğer kedigillerden farklı; Kafaları vücutlarına göre küçük kalıyor ve gövdeleri de daha yüksekte. Yüzlerindeki siyah çizgiler ve kafasının küçük olması ile benim gibi acemi safariciler bile, Çitalarla, Leoparların ayrımını yapabilirler. Çitayı gezi boyunca hemen her gün görebildik. Ertesi gün şansımıza bir anne çita ve 4 yavrusunu fotoğraflamayı bile başardık. Ama ne ilginçtir ki, Çita büyük beşler arasında yok. Yani Hala Leopar ve Aslan fotoğraflamak gibi bir eksiğimiz var. IMG_8248

Burada Safari yapan jeep sayısı gezdiğimiz diğer iki yere göre çok daha fazla. Aslan, leopar veya çita gibi hayvanlar bir jeep tarafından görülünce bir anda tüm jeepler oraya doğru yöneliyor. Bazen şoförler telsizle haber veriyor, bazen de safariye katılanlar jeeplerin toplandığı yeri görünce, “bir olay var” diyerek hemen oraya doğru yöneliyorlar.

Masai Mara’nın göz alabildiğine düzlük alanlarında on binlerce wildebeest, zebra ve gazel dolaşıyor. Biz oraya gelmeden önceki hafta Serengeti’den büyük bir parti hayvan göçü olmuş. Bu hayvanlar o zorlu geçişten sonra hak ettikleri otlara kavuşmuş ve özgürce karınlarını doyuruyorlar.

Uzunca bir süre aslan ve leopar peşinde dolaştık. Gelgelelim ortalıkta hiçbirisi yok. Bir ara bir haber geldi “ Aslan var” diye. Bizden önce onu keşfetmiş ve en iyi görüş noktasını kapmış olan jeep kümesine doğru yöneldik ama aslanın sadece gözlerini çalılar arkasından görebildik diyebilirim.

IMG_8212

IMG_8225Sonrasında bir havaalanına geldik. Evet, yanlış duymadınız! Pırpır dediğimiz küçük uçakların inebildiği düz bir alan var burada. İsterseniz Nairobi’den buraya ya da tersi yönde, yaklaşık 250 USD karşılığı ulaşabiliyorsunuz. Bir diğer aktivite de uçakla Masai Mara üzerinden uçup hayvanları gözlemek. Bu aktivite için 450 USD istendiği söylendi ama bu rakam çok uçuk geldiğinden yapmadık.

Daha sonraki rotamız ise Tanzanya-Kenya sınırına gitmek oldu. Burada sadece bir sınır taşı var. Taşın üzerinde Tanzanya’yı gösteren “T” harfi ve Kenya’yı gösteren “K” harfi var. Bir taraf Serengeti, bir taraf Masai Mara. Bol bol fotoğraf aldık.

IMG_8297

Bir sonraki durağımız ise Mara Nehri oldu. Mara nehrinde bizleri askerler karşıladı. Araçlardan inip, bize verilen asker eşliğinde nehir kıyısınca yürümeye başladık. Nehirde hipopotam aileleri var. Bir erkek hipopotam, dişileri ve genç hipopotamlar 8-10 arası değişen sayılarla aileler oluşturuyorlar. Bazen bu sayı 30 ları bulabilirmiş. Heybetli bir hipopotam 3 ton ağırlığını bulabiliyormuş. Bu ağırlığına rağmen de çok hızlı hareket edebiliyorlarmış. İnsanlar için en tehlikeli olanlar ise timsahlardan ziyade hipopotomlar oluyorlarmış. Dişiler için savaşan erkekler arasında da ciddi yaralanmalar veya ölümler olabiliyormuş.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Nehir kenarında tembel tembel yatan bir timsah, yeni bir hayvan göçünü bekliyor. Bu göç sırasında 3000 e yakın ot obur hayvan timsahlara yem oluyor ama ocak şubat ayında dünyaya gelen 400000 kadar ot obur yanında bu rakam çok küçük değil mi? Daha önce yazdığım gibi geçen hafta bir grup wildebeest göçü olmuş ve timsahlar avlayacaklarını avladıktan sonra, sağ salim nehri geçen Wildebeestler Masai Mara otlaklarında yayılıyorlar. Bir grup daha göç için karşı tarafta birikiyormuş ve 1-2 haftaya kadar da bir göç olacakmış ancak bekleyecek zamanımız da yok.

IMG_8385

Artık öğle saatlerini bulunca yemek yemek için bir yere gittik. En çok sevdiğimiz yerlerden birisi de burası oldu. Burada kutularımızda bulunan yiyecekleri çıkartıp, yemeklerimizi yedik. Arsız Starling kuşları, tepemizdeki ağaçlarda bizden kalacak kendi yemek paylarını bekliyorlar.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Yemek sonrası eksik olan kedigiller arayışımız devam etti. Ama sabah gördüğümüz dışında aslan filan yok ortalıkta. Şansımız yok.

IMG_8285

Bu arada en büyük zürafa topluluğunu gördük. Ondan fazla zürafa ağaçların tazecik en üst yapraklarını yemekle meşguldü. Onların fotoğraflarını çekmek için durduğumuzda çok ilginç bir olaya şahit olduk. Üç zürafanın bulunduğu bir zürafa grubundan 2 tanesi, birbirlerine boynuzları ile vuruyorlardı. Önce anlamadık ama sonradan bize söylendiği üzere iki tane erkek zürafa arkada kendilerini izleyen dişi zürafa için birbirleri ile dövüşüyorlarmış. Zürafaların boynuzları ile dövüşmelerini izlemek çok ilginç oldu. Ah Dişiler! Size kendimizi beğendirmek için, biz erkekler, neler yapıyoruz !

Artık güneş batmaya başladı ve saat 18:00 oldu. Parkın terk edilmesi gerekiyor. Kaldığımız tesise vardığımız zaman bizimkiler tesisin alt tarafında gördükleri işlemeli kumaşları görmek için Masai satıcılarına yönlenirlerken ben doğrudan odaya gittim. Toz toprak içindeyim, duş almam lazım.

Kızlar döndükleri zaman bir sürü güzel hediyelikle döndüklerini gördüm. Keşke ben de gitseydim!

Gezekalın…

Dr Ümit Kuru

İlk yayın tarihi 04.09.2012 Saat 16:49

Gözden geçirilmiş son yayın tarihi 08.02.2015 saat 19:54

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Kenya’da Safari; Silahımız Fotoğraf Makinelerimizdi: 4. Gün-Nakuru Gölü Rezerv Alanı

IMG_8039

IMG_8054Gezilerde adet haline getirdiğim ve çok yorgun değilsem veya çok erken yola çıkmayacaksak yapmaya çalıştığım gibi sabah erkenden kaldığımız yerin bahçesini keşfe çıktım. Bahçenin en bol kuş olan yeri, havuz çevresindeki ağaçlardı. Buradan güzel kuş fotoğrafları aldım. Özellikle Dokumacı Kuşları pek bir faaller. Dokumacı Kuşlarının erkek olanları yuvalarına taşıdıkları çalı çırpılarla yuvalarının dış kısmını adlarına yakışır şekilde dokurlarken, dişi olanları iç kısma sıva yapıyorlar. Sıkı ve tam da damağımıza uygun bir kahvaltıdan sonra Nakuru Rezerv Alanını yeniden gezmek için yola düştük. Parkın girişini biraz geçince Babun ailelerini gördük. Daha sonra göl kenarında yol boyu yavaş yavaş yol aldık. Sarı Gagalı Leylekler, Balıkçıllar, İbis Kuşları, Afrika Balık Kartalı, Mısır Yaban Ördekleri benim tanıyabildiğim kuşlar.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Nakuru Gölü Rezerv Alanı kuş çeşitliliği bakımından zengin bir yer. Burada 400’den fazla kuş türü varmış. Bunun dışında İmpalalar, Thomson Gazelleri ve Grant’s Gazeller buradaki yeşilliklerde bol miktarda varlar.

IMG_7290

Yalnız bizim jeepin şoförü Jimmy ile başımız dertte. Adama arabayı durdurtmakta bir problem, kaldırtmakta.. Tam fotoğraflık bir olay görüyoruz ve hep bir ağızdan bağırıyoruz; “Dur Jimmy!”. Oooo! Jimmy durana kadar ne ışık uygun olarak kalıyor, ne de hayvanın bizi heyecanlandıran görünüşü. Bir de durmadan radyo dinleme merakı var. Cin gibi, gözler fıldır fıldır.. İstese çalı arkasındaki Aslanı görüyor ama gelgelelim Jimmy de yeni gelenlere bir şeyler gösterme merakı azalmış. Allahtan Teoman durumun farkında; Bir bizim arabada bir diğer arabada. Tatlı sert fırçasını basıyor Jimmy’e. Ama bir süre sonra eski tas eski hamam.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Aslında Safarilerde kesinlikle araç dışına çıkılmıyor. Ama Nakuru Gölü kıyısında Flamingolara daha yaklaşabilmek amacı ile kısa bir yürüyüşe izin veriliyor. Bizde göl kıyısında araçtan indik ve kısa bir yürüyüşle Flamingoları fotoğraflamak için, onlara yaklaşmaya çalıştık. Ama hala çok uzaktalar. Lenslerimizin yettiği kadar onları görüntülemeye çalıştık. Bir dönem Flamingoların sayısı çok azalmış ama son zamanlardaki göl sularında düzelmelerin olması ile yeniden bolca gelmeye başlamışlar. Bazen Flamingoların sayısı milyonları buluyormuş.

IMG_7753

Flamingoları gözlemledikten sonra araçlara binerek tüm Nakuru Gölü alanının panoramasını almak üzere bir tepeye doğru gittik. Buradan manzara gerçekten çok güzel. Bu arada tepede bizden başka, çok sayıda Kenyalı çocukta var. İşin aslı, o gün Kenya’da okullar tatilmiş ve çocukları da toplayıp Nakuru Gölüne geziye getirmişler. Kuzey Rift Vadisinden geliyorlarmış. Benim yeğen Dilara, Kenyalı çocukların çok dikkatini çekti. Herkes birbirine güzel güzel bakıyor. Bu arada Kenyalı çocuklardan biri Dilara ile fotoğraf çektirmek istedi. Vay anam vay! Arkası bir geldi! Herkes birbiri ile fotoğraf çektiriyor..Ben de onların fotoğraflarını çekiyorum. Bir ara dikkat ettim benimle fotoğraf çektiren yok! Ben de ortama bağırdım; “Benimle fotoğraf çektirmek isteyen yok mu?” Arkamdan bir ses geldi;”Ben çektiririm”. Dönüp bakınca sonradan okulun müdiresi olduğunu öğrendiğim yaşlıca bir bayanı gördüm. Eh! Bize kısmette bu imiş deyip pozları verdik. Sonra karşılıklı adresler alındı-verildi. Farklı kültürlerin birbirleri ile teması olmadan iyi bir gezi yapmış olamazsınız..

IMG_0954

Öğle yemeğini yemek için tekrar aynı otele döndük ve sonrasında gezinin en önemli bölümü olan Masai Mara’ya doğru yola çıktık.

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.

Bulunduğumuz noktadan gideceğimiz noktaya uzaklık yaklaşık olarak 340 km kadar. Bu yolun son 100 km’si ise tam bir rezalet gerçekten. Bu 100 km’yi yaklaşık olarak 2 saatte ancak geçebildik ve saat 20:30 civarı ancak tesise varabildik. Kaldığımız yerin adı Mara Sopa Lodge. Bir gece önce kaldığımız yere göre daha az lüks bir yer ama safaride de lüks ararsak biraz ayıp olur. Yine de çok güzel bir yerdi. Yarın sabaha başlayacak olan safaride şimdiye kadar göremediğimiz aslan ve leoparı görmek dilekleri ile uykuya daldık.

Gezekalın

Dr Ümit Kuru

İlk yayın tarihi 01.09.2012 Saat 23:26

Gözden geçirilmiş son yayın tarihi 07.02.2015 Saat 01:03

Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.