İnsanları davranışlarına göre soğuk, karizmatik, havalı gibilerinden sınıflamayı severiz. Bir de “cool” denen bir tipleme var ki bu davranış özelliklerine sahip olanı tanımlayacak tam doğru Türkçe karşılık yok. Kendisi ile hayat arasına mesafe koyma, kendinden menkul olma hali sanki biraz denk düşüyor gibi. Benim aşağıdaki anım “cool” bir dostumla ilgili..

29/11/2016 tarihli yaşanmışlığımdır.

4-5 yaşlarında delikanlı havalı ve rahat bir tavırla içeri girdi. Öksürük şikayeti nedeni ile getirilmişti. Kendiliğinden hiç sohbet etme niyeti olmadığı her halinden belliydi. Havayı yumuşatma ve muhabbet başlatma adına ne sorduysam evet, hayır, yok, var gibilerinden kısacık  yanıtlar verdi. Yanıtları sorulandan ne bir eksik, ne de bir fazla oluyordu.

“Ya arkadaş çocuklarla muhabbet açma özelliğimi yitirdim galiba” diye düşünmeye başladım. Ama Allahı var, muayenesini çok güzel yaptırdı. Üzerindeki cool tavırlar da halen sürüyor. Aileye sırası ile öneri ve reçetesini verdikten sonra hak ettiği balonu da uzattım. “Bu da böyle bir dost” diye düşünüp aileyi yolcu ederken babası çocuğuna döndü ve sordu;

-“Oğlum doktor amcan hangi takımı tutuyor sormadın?“

Belli ki dostumun biraz muhabbeti olduğu insanlarda ilk merak ettiği, karşısındakinin hangi futbol takımının tuttuğuydu..

Ben mal bulmuş mağribi gibi hemen daldım konuya;

-“Evet ya! Sormadın hangi takımı tutuyorum ben…”

Cool dostum kafasını döndürmeden;

“Fenerbahçe..”

dedi ve yine kestirdi attı. “Bu dostun benle muhabbete niyeti yok, bana kıl kaptı anlaşılan” derken babası yeni hamlesini yaptı;

-“Yok oğlum! Sen tuttuğun takımı söylüyorsun..Sen sorsana hangi takımı tutuyor doktor amcan?

Çocuk babasına odadan çıkışı geciktirdiği için biraz bozularak ama cool edasını da bozmadan bana dönerek sordu;

“-Hangi takımı tutuyorsun?”

“İntikamım korkunç olacak” diye içimden geçirip karşı hamlemi yaptım;

-“Haydi sen bil bakalım! Ben hangi takımı tutuyorum sence?”

Hedef yerini bulmuştu. Cool dostum konunun ilgisini çektiğini belli eder bakışını bana attı. Ben de onun gözlerindeki hayati bir karar verme bakışını gördüm.

Dostum bir elini çenesine attı, kafasını yukarı kaldırdı ve arkasından gözlerini kapattı. Oda da ölüm sessizliği oldu. Dostumun çözülmesi gereken ve çözülmezse dünyanın sonu gelecek türden düşüncelere dalışı, odada bulunan herkesin merakını arttırdı. Yaklaşık 20-30 saniye çocuk bu pozisyonda kaldı. 20-30 saniye deyip geçmeyin! Bu kadar kısacık zaman dilimi bazen daha uzun gibi algılanıyor. Artık odada bulunanların hepsinde merak tavan yapmıştı ki,  dostum sorunun yanıtını bulmuş olmanın verdiği rahatlama ve öz güvenle gözlerini açtı, ellerini bu sefer beline koydu ve sorumun yanıtını kendinden emin bir tavırla verdi;

-“Beşiktaşlısın doktor amca!”

Aslında, sağ olsun Fatih Terim sonrasında,  futbolla pek de ilgim kalmamıştı ama taraftarı çarşı olan Beşiktaş futbol takımına ilgi duyduğum doğruydu.

Bu sefer ben meraklandım ve sordum; 

-“Aferin sana! Yalnız merak ettim, nasıl anladın Beşiktaşlı olduğumu?

Küçük dostum verdi işin sırrını;

-“Elimi çeneme koydum, kafamı yukarı kaldırdım ve gözlerimi kapattım. Düşündüm. Sonra da buldum Beşiktaşlı olduğunu.”

Küçük dostuma hayran hayran baktım. Denecek bir şey yoktu. Hepsini yapmıştı. Ben daha önce verdiğim sarı balon yanına lacivert balonunu da verdim ve iki yanağından öptüm. 

Dr Ümit’in günden ve çocuktan aldığı ders:

Bir çocuğun eli çenesinde, kafası havada ve gözleri de kapalı ise mutlaka bir şey düşünüyordur. Rahatsız etme, bekle çözsün problemini, yapsın kendi kriterlerince sentezini.

(Dip notumdur: Biraz da büyükler, benim bu cool ama sentez yapma kabiliyeti olan dostum gibi, ellerini çenelerine koysalar, kafalarını yukarı kaldırsalar, gözlerini kapasalar ve ülkedeki gidişatı biraz düşünüp sentezlerini yapsalar ne güzel olurdu 😦 )

Benim bu pozumdan daha havalıydı “cool” dostum 🙂

Çocukların hemen hepsi bir kahramana özenme, örnek alma duygusu  içindedirler. Kendilerini, kahramanlarına ait giysiler ya da onların hareketlerini taklit ederek onlarla özdeşleştirirler. Şimdinin kahramanları, benim zamanımın çocukluk kahramanlarına göre değişti tabii ki. Benim çocukluğumda Tarzan, Tarkan, ya da Malkoçoğlu gibi kahramanlarımız vardı.  Yalnızken çoğu zaman Tarzan narası attığımı ya da bir Tarkan filminden çıkmışsam Tarkan gibi kılıç salladığımı hatırlarım. Tarkan kişiliğim ile hayalimde, ilkokul aşkımı kocaman bir ahtapottan kurtarmışlığım bile vardır.

Aşağıdaki hikaye kahramanlığın çocuklardaki abartısı hakkında güzel bir anımdır. Haydi bakalım küçük dostumla maceramızı dinleyiniz…

06.12.2016 tarihli yaşanmışlığımdır;

Geçen sefer ki ilk tanışma sonrası doktor gerginliğini üzerinden atmış olan 5.5 yaşında erkek çocuk, bu sefer kendine ve bana daha güvenerek içeri girdi. Geçen seferden, kendinde olan doktor fobisi ile bana çıkarttığı zorlukları anımsadım tabii ki. Yaşından daha büyük akla sahip, dili bu sefer iyice çözülmüş küçük dostumun üzerinde Süperman işlemeli mont vardı. Ateşli olduğu için getirilen bu delikanlı ile muhabbet için ilk adımı attım;

-“Oooo Delikanlı!! Bugün Süperman kostümü içindesin?”

Küçük dostum yanıt vermedi ama güzel yüzüne daha da güzellik katan mavi çerçeveli gözlüğü ile oynadı. Gülümsedim.. Gözlüğe mi dikkat çekmek istedi yoksa ihtiyaçtan mı gözlükle oynadı karar veremedim. Sanki küçük dostum Clark Kent gibi gözlüğü olduğuna işaret ediyordu. 

Annesi çocuğu soymaya devam etti. Bu sefer mont altından çıkan kalınca tişört üzerinde Batman resmi işlendiğini gördüm. Sordum;

-“Dostum üstte Süperman kostümü, içeride Batman kostümü! Bu nasıl iş? Sen hangi kahramansın Allah aşkına?”

Çocuğun yüzünde tatlı bir gülümseme belirdi. Ateşten allanmış yanakları daha da güzelleşti.

Annesi;

“Daha bekleyin doktor bey!”

dedi ve tişörtünü de çıkarttı.  Bu sefer de fanilası üstünde Spiderman resmi olduğu ortaya çıktı.

İşte o an bana malzeme çıktığını anladım ve çocukla muhabbeti derinleştirdim;

-” Ya dostum ! Üç kahraman bir arada olmaz! En çok hangisisin?

İlk defa ağzını açan küçük dostum;

-” Ayakkabıma bak anlarsın doktor!” dedi

Bu sefer kendisi ayakkabısını çıkarttı ve bana doğrulttu. Ben ve odada bulunan herkes bir anda çocuğun çıkarttığı ayakkabıya doğru baktık. Kahraman kıyafetleri ile ilgili bilgim, kahraman resimleri işlenmiş giysilerle sınırlı olunca ayakkabıyı pek bir şeye benzetemedim. Dostum durumu anladı ve açıklamaya başladı;

-“Bu bir Örümcek ağlı Spiderman ayakkabısı.. Hem de siyah-beyaz Beşiktaşlı..”

İki sokak öteden duyulan meşhur kahkahamı bastım;

-“Vay be dostum! Spiderman’sin öyle mi? Hem de Beşiktaşlısından. Vallahi bravo sana..”

Annesine dönüp;

-“Ya annesi! Ben bu dostumdan istiyorum. Nereden aldınız bu Beşiktaşlı spiderman’i? Nereden alabilirim?

diye sordum. Amacım küçük dostumu iyice havalara sokmaktı.

Annesi de küçük dostuma dönüp sordu;

-“Ben bilmem doktor bey! Nereden aldık oğlum biz seni?

Muayene masasında oturan ve odada bulunanlar üzerindeki etkisi ile iyice gevşemiş oğlu hiç düşünmeden ve yüzünde hınzır bir ifade ile olaya son noktayı koyan yanıtını verdi;

-“Toys Shop’dan.. Beni Starcity’deki Toys Shop dan almışlar doktor amca!!

Dr Ümit Kuru’nun bu çocuktan çıkarttığı dersler;
Her çocukta bir kahraman olmaz, bazen aynı çocuk birkaç kahramanı birden içinde barındırır.

(Meraklısına Not: İnsanın kahramanları zamanla değişiyor. Ben de hep elimde kılıç, Tarkan halimle kalmadım tabii ki… En son özdeşleştiğim kahraman, Zorba filminin kahramanı Anthony Quinn’dir 🙂 )

Gezekalın, dostsuz, sevgisiz ve içinizde kahramansız kalmayın…

12.07.2017 Saat 23:30

Hepimizin psikolojisi zaman zaman bozuluyor değil mi? Hele bu ülkede yaşıyorsanız ve psikolojiniz sağlamsa sizlere madalya vermek lazım. Peki benim küçük dostlarımın psikolojileri bozulamaz mı? Hem de nasıl bozulur…

Buyurun bakalım anımıza…

 27.10.2016 tarihli yaşanmışlığımdır

Yazının başında pazularını şişirerek poz veren benim küçük dostum, 5 yaşında ama tanıdığım en hazır cevap, en bilmiş çocuklardan birisidir. Fotoğraf için annesinden izin aldığımdan ve bu olayda kendisini doğrudan muayene etmediğimden fotoğrafını kullanıyorum.

Onunla ilk tanıştığımız günü hatırlıyorum. Aslında muayenesi çok zor bir çocuk olmasına rağmen, aramızda kurulan ilişki sayesinde, birbirimizi gördüğümüzde karşılıklı olarak gözlerimiz parlıyor. Aramızdaki konuşmalara ne annesinin, ne babasının ve ne de bir başkasının katılmasına müsaade eder. Muhabbetimize doyum olmaz. Benim dans etmeye olan hevesimi bildiğinden, içeri girer girmez kendine has dansını yapmaya başlar ve beni de kendisine eşlik etmeye çağırır. 40 derece ateşle ve ateşten kıpkırmızı olmuş güzel yüzü ile dans ederek içeri girdiğini bilirim. Hazır cevaplılığı ve ne çıkacağını bilemeyeceğiniz cümlelere hazırlıklı olmalısınız.

O gün kendisi hasta değildi ama yeni doğmuş kardeşi rutin aylık muayenesine getirilmişti. O gün de içeriye her zamanki öz güveni ve güler yüzü ile girdi. Sırtında, sonradan içinde kardeşinin yedek eşya ve bezlerinin bulunduğunu öğrendiğim, kocaman bir çanta taşıyordu. Bu sefer sırtında yük olunca klasik dansını atlamıştı. Çantasını yere koydu ve yüzündeki o güzel gülümsemede daha da bir artış oldu.

Dostumla muhabbetimizde ilk sırayı ben aldım bu sefer;

“Ooooo!! Dostum! Hoşgeldin!! Sırtında kocaman çanta var.. Ne iş?

“Kardeşimin eşyaları var çantada.”

“Aferin sana. Elinde kardeşinin kocaman bavulunu taşıyorsun yani. İyi ki varsın dostum. Ama ağır değil mi ya hu?

“Yok babaannem bana bal yedirdi…Bak, bak !! (Bu arada bana pazularını sıkıp gösterdi. Yukarıdaki fotoyu sonradan, bir daha pazularını göstermesini rica ettiğim zaman çektik)

Kaşlarım kalktı, yüzüme bir hayret ifadesi oturtmaya çalışarak;

“Vay be!!!”

dedim. Bu arada kendisi iyice havalara girmiş ve aldığı övgü dolu sözlerle daha da bir şişinmiş ve eller yanda, yumruklar sıkılı tam bir kabayı pozuna girmişti.

Bu arada dostumun annesi devreye girdi ve çocuğunun kabayı halinden rahatsız olduğunu ifade edecek şekilde;

“Ya oğlum, doktor amcanla ne öyle atarlanarak konuşuyorsun?

Daha evvelden de demiştim, benim dost konuşmalarda araya girilmesine pek bir bozulur. Hele bir de karizmasının çizildiğini düşünürse. Bu kişi annesi, babası olsa bile postasını koyar..

Bu sefer benim dosttaki atarlanma daha da belirgin hale geldi, eller anneyi hedefleyerek;

“Ya anne !! Ne atarı? Sen ne aramıza giriyon?

Konunun gidişatına müdahele etmek için bu sefer dostun babası devreye girdi;

“Ya oğlum ne diye annenle böyle konuşuyorsun?

Küçük dostun kafası iyice attı ve son noktayı koydu;

“Bak baba!! Sen benim psipolojikimi çok bozuyorsun….

Dostumun ağzından “psikolojimi bozuyorsun” yerine “psipolojikimi bozuyorsun” gibi bir cümle çıkmıştı. Önce iyice atarlanmış dostumdan, o haliyle, “Yanlışlıkla mı psikoloji yerine, psipolojik lafı çıktı acaba? dedim ve tekrar tekrar “Neyin bozuldu?” diye sordum. Her defasında aynı kelime çıkınca kullanımda yanlışlığın olmadığını, öğrendiğinin bu olduğunu anladım. Bundan sonrasında hep beraber gülmekten koptuk zaten. Dostum ise ne olduğunu anlamadan, bizim gülmemize bastı kahkahayı. Onu hiç düzeltmeye kalkmadık. Küçük dostumun psipolojiki zaten bozuktu, cesaret edemedik… 

Dr Ümit Kuru’nun  çocuktan aldığı günlük ders:

Küçük dostlarımın pisipolojikilerini bozmamak lazım, bozulmuşsa da sadece dinlemek lazım.   🙂

Gezekalın, Küçük Dostlarla kalın…

Güne özel dipnot: Evrensel adalet  bugün de, yarın da ülkemizden eksik olmasın, eksik olan da bir an evvel yerine konsun. Bağımsız ve evrensel adalet ve uygulayacılarına ihtiyaç duymayacak hiç kimse yoktur.

Yarın hepimiz için doğru-dürüst, hakça ve evrensel “Adalet isteyenlere desteğe gidiyoruz…

08.07.2017 Saat 18:55